จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 1

🚪ประตูบานสุดท้าย

ถ้ามีคนมาบอกผมว่าวันหนึ่งภาษาญี่ปุ่นจะพาผมไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น พาไปใช้ชีวิตในอเมริกา และเปิดโอกาสให้ได้ทำงานในหลายประเทศ

ผมในวันนั้นคงหัวเราะ และคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกที่ร้ายกาจที่สุด

เพราะในวันแรกของการเริ่มต้น ผมมองไม่เห็นแม้แต่เงาของโอกาสเหล่านั้น

เรื่องทั้งหมดของผมไม่ได้เริ่มต้นจากความพร้อม ไม่มีเรซูเม่สวยหรู และไม่มีพรมแดงที่ใครปูรอไว้

มันเริ่มจากช่วงเวลาที่ผมรู้สึกว่า ชีวิตกำลังยืนหันหน้าเข้าหากำแพงทึบ

ปี 2001 หลังรับปริญญา ผมเริ่มต้นชีวิตมนุษย์เงินเดือนด้วยตัวเลขประมาณหกพันกว่าบาท

ชีวิตตอนนั้นไม่ได้เลวร้ายอะไร มีงานให้ทำ มีเงินเดือนให้ใช้ มีทางเดินตามแบบที่คนทั่วไปเขาเดินกัน

แต่พอมองไปข้างหน้า ผมกลับรู้สึกว่าทางเดินนั้นมันแคบเหลือเกิน

ผมไม่ได้อยากประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว

ผมแค่อยากมีโอกาสได้เห็นโลกที่กว้างขึ้น ได้พิสูจน์ว่าชีวิตของคนธรรมดาคนหนึ่งจะไปได้ไกลกว่าจุดที่ยืนอยู่แค่ไหน

แต่ในโลกความเป็นจริง ประตูหลายบานถูกปิดไว้ตั้งแต่แรก

สิ่งที่ปิดประตูของผมไว้ คือกระดาษทรานสคริปต์ที่มีตัวเลข 2.8

ทุกครั้งที่ผมหยิบใบประกาศรับสมัครทุนเรียนต่อต่างประเทศขึ้นมาดู บรรทัดแรก ๆ มักจะขีดเส้นใต้ไว้ชัดเจน

“ผู้สมัครต้องมีเกรดเฉลี่ยสะสมไม่ต่ำกว่า 3.00 หรือ 3.50”

วันหนึ่ง ขณะนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์จอตู้หนา ๆ ผมเจอประกาศรับสมัครทุนหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต

ชื่อของมันคือ ทุนหนังสือพิมพ์โยมิอุริ

มันคือทุนให้ไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 2 ปี

แต่พออ่านรายละเอียดลงมา มันไม่ใช่ภาพของนักเรียนต่างชาติที่ได้ไปใช้ชีวิตสวยงามใต้ต้นซากุระ

เงื่อนไขของทุนระบุชัดเจนว่า ผู้รับทุนต้องทำงานส่งหนังสือพิมพ์ควบคู่ไปด้วย

ผมเปิดเว็บบอร์ดในยุคนั้นเพื่อหาข้อมูล สิ่งที่เจอไม่ได้ทำให้ใจชื้นขึ้นเลยสักนิด

ยิ่งอ่าน ผมยิ่งรู้ว่าเส้นทางนี้คืองานใช้แรงงานที่ต้องเอาตัวเข้าแลก

มันไม่ใช่ทุนในฝัน มันคือบททดสอบความอดทนที่อาจทำให้ชีวิตต้องลำบากอยู่พักใหญ่

ผมนั่งมองหน้าจอ ชั่งใจอยู่กับคำตอบเหล่านั้น ที่แทบทุกเสียงบอกเป็นทางเดียวกันว่า มันจะเป็นสองปีที่หนักมาก

แล้วเลื่อนเมาส์กลับไปที่หน้าประกาศรับสมัครทุนอีกครั้ง

ตรงมุมหนึ่งของหน้าจอ มีเงื่อนไขเล็ก ๆ ข้อหนึ่งเขียนไว้

เงื่อนไขที่ทำให้ผมหยุดมอง และลืมสิ่งที่อ่านทั้งหมดในเว็บบอร์ดไปชั่วขณะ

“ไม่พิจารณาเกรดเฉลี่ยของผู้สมัคร”

สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นแค่รายละเอียดธรรมดา แต่สำหรับผมในวันนั้น มันเหมือนช่องลมเล็ก ๆ ที่ถูกเจาะทะลุกำแพงหนาทึบที่ขังผมไว้

มันเป็นแค่ประตูที่ดูหนักอึ้ง ที่หลังบานประตูอาจจะเต็มไปด้วยความมืดและความหนาวที่ผมไม่สามารถคาดเดาอะไรได้

แต่มันเป็นประตูบานเดียวที่เปิดอยู่
ณ ตอนนั้น

ผมมองตัวเลข 2.8 บนทรานสคริปต์ของตัวเองอีกครั้ง แล้วตัดสินใจก้าวเดินไปที่ประตูบานนั้น

โดยที่ผมยังไม่รู้เลยว่า จะมีบันไดอีกนับไม่ถ้วน รออยู่หลังประตูบานนั้น