จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 1

🚪ประตูบานสุดท้าย

หลังเรียนจบใหม่ ๆ ผมยังคอยมองหาทุนไปเรียนต่อต่างประเทศอยู่เรื่อย ๆ ปัญหาคือแทบทุกประกาศมีเงื่อนไขคล้ายกันว่า ผู้สมัครต้องมีเกรดเฉลี่ยสะสมไม่ต่ำกว่า 3.00 หรือ 3.50 แล้วแต่ทุน ส่วนตัวเลขบนทรานสคริปต์ของผมคือ

2.86

ช่วงนั้นผมทำงานกับหน่วยงานราชการ เงินเดือนประมาณหกพันกว่าบาท ชีวิตไม่ได้มีอะไรเลวร้าย แต่ผมยังคงเปิดอินเทอร์เน็ตหาทุนอยู่เสมอ

จนวันหนึ่ง ผมเจอประกาศทุนหนังสือพิมพ์โยมิอุริ

ทุนนี้ให้ไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่ญี่ปุ่น 2 ปี แต่ต้องทำงานส่งหนังสือพิมพ์ควบคู่ไปด้วย เช้ามืดออกไปส่งรอบหนึ่ง เรียนเสร็จแล้วกลับมาทำงานต่ออีกครั้ง เงื่อนไขผูกมัดมาก ต้องมีผู้ค้ำประกัน หากล้มเลิกกลางคันอาจมีภาระตามสัญญาตามมา และในประกาศตอนนั้นยังระบุชัดเจนว่าไม่รับผู้สมัครผู้หญิง เพราะเป็นงานที่ต้องใช้แรงมาก

ผมเปิดเว็บบอร์ดในยุคนั้นหาข้อมูล สิ่งที่เจอไม่ได้ชวนให้สมัครเท่าไรนัก

บางคนทนไม่ไหวและกลับประเทศไทย

ผมอ่านอยู่พักหนึ่ง แล้วเลื่อนเมาส์กลับไปดูประกาศรับสมัครอีกครั้ง ตรงเงื่อนไขมีข้อความข้อหนึ่งเขียนไว้ว่า...

“ไม่พิจารณาเกรดเฉลี่ยของผู้สมัคร”

ผมกลับไปดูทรานสคริปต์ของตัวเองอีกครั้ง

2.86

หลังจากนั้น ผมลุกขึ้นเตรียมเอกสาร แล้วเดินทางไปยื่นใบสมัครด้วยตัวเอง

ประตูบานนี้ไม่ได้สวย ไม่ได้หรู ไม่มีอะไรการันตีว่าข้างในจะปลอดภัย มันแค่เปิดอยู่... และสำหรับคนที่ไม่มีประตูให้เลือกมากนัก แค่นั้นก็มากพอแล้ว

ตอนหน้า ผมจะเล่าว่าทำไมทุกวันของผมหลังจากนั้น จึงเริ่มต้นตั้งแต่ตี 2