จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 10.1
📰กระดาษที่มีชื่อเพียงคนเดียว
ตัวเองอาจถูกเรียกมาคุยเรื่องผลสอบการฟัง
หลังวันสัมภาษณ์ ผมกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ส่งหนังสือพิมพ์
เข้าเรียน
แล้วกลับไปส่งหนังสือพิมพ์อีกรอบ
ชีวิตยังวนลูปแบบเดิมไปเรื่อย ๆ
ระหว่างนั้น ผลสอบกลางภาคออกมา วิชาที่ผมทำได้แย่ที่สุดคือการฟัง
60 คะแนน
เกรด C
ผ่านเพียงคาบเส้น
ถ้าต่ำลงอีกเพียงหนึ่งคะแนนก็จะเหลือ 59 และกลายเป็น "สอบตก"
ผมเรียนอยู่ในห้องระดับสูงสุดของโรงเรียน เนื้อหาเดินเร็ว แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังอยากเรียนอยู่ในห้องนี้จนจบ
วันหนึ่งหลังเลิกเรียน Torimitsu Sensei — อาจารย์โทริมิตสึ เรียกผมไปที่ห้องพักครู
สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือคะแนนการฟัง 60 คะแนน ที่ผมผ่านแบบเส้นยาแดงผ่าแปด อีกเพียงคะแนนเดียวก็ไม่ผ่านแล้ว
ผมเดินจ๋อง ๆ เข้าไปในห้องพักครู โค้งให้อาจารย์ที่กำลังทำงานอยู่ในห้อง ก่อนเดินไปหยุดหน้าโต๊ะของ Torimitsu Sensei
อาจารย์หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา แล้วพูดว่า
「奨学金の結果が出ました。」
"ผลการพิจารณาทุนออกแล้วค่ะ"
ตอนนั้นผมทำใจไว้แล้ว
คนที่ผ่านมาถึงรอบสัมภาษณ์แต่ละคนล้วนเรียนดี หลายคนพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่องกว่าผม ส่วนวิชาการฟังของผมเพิ่งได้เพียง 60 คะแนน อีกคะแนนเดียวก็สอบตกแล้ว
ถ้าไม่ได้ทุน ผมก็คงกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ส่งหนังสือพิมพ์
เรียน
แล้วพยายามต่อ
อาจารย์มองกระดาษในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นมาพูดว่า
「JASSO に決まりました。」
"คุณได้รับทุน JASSO ค่ะ"
ผมนิ่งไปชั่วขณะ
ก่อนหลุดออกมาเพียงว่า
「えっ…？」
"เอ๊ะ...จริงเหรอครับ"
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ผมยังคิดว่าตัวเองอาจถูกเรียกมาคุยเรื่องผลสอบการฟัง แต่กระดาษในมืออาจารย์กลับบอกอีกเรื่องหนึ่ง
จากผู้สมัครหลายคน จากห้องสัมภาษณ์ที่โรงเรียนเสนอชื่อได้เพียงคนเดียว ชื่อที่อยู่บนกระดาษใบนั้นเป็นชื่อของผม
ในห้องพักครูยังมีอาจารย์อีกหลายท่านกำลังทำงานอยู่ ผมดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่โค้งศีรษะแล้วกล่าวขอบคุณเบา ๆ
Torimitsu Sensei ยิ้มให้ผม ก่อนพูดอีกประโยคหนึ่ง
「これからも頑張ってください。」
"จากนี้ไปก็ขอให้พยายามต่อไปนะคะ"
ผมน้ำตาซึมอยู่ข้างใน ไม่ใช่เพราะได้ทุนอย่างเดียว แต่เพราะประโยคนั้นทำให้ผมรู้สึกว่า แม้การฟังของผมยังแย่ อาจารย์ก็ยังเชื่อว่าผมไปต่อได้
ผมโค้งกล่าวขอบคุณอีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องพักครู
เย็นวันนั้น
ผมยังต้องกลับไปส่งหนังสือพิมพ์เหมือนเดิม แต่ในใจ มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว