จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 2

🏢500 ชั้น ไม่มีลิฟต์

ก่อนบินมาญี่ปุ่น ผมผ่านสัมภาษณ์ทุนมาได้ ตอนนั้นเป็นนักกีฬาแบดมินตัน ร่างกายพอไหวกับงานที่ต้องใช้แรง แต่ไม่รู้เลยว่างานที่รออยู่จะหนักกว่าที่คิดมาก

วันที่เดินทางถึง ร้านหนังสือพิมพ์แบ่งพื้นที่ส่งให้แต่ละคน ผมได้ คุที่ 4

"คุ" คือพื้นที่รับผิดชอบ เลข 4 ในภาษาญี่ปุ่นอ่านว่า shi พ้องเสียงกับคำว่า "ตาย" ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าเริ่มต้นมาก็ได้เลขไม่ดี แต่พอเริ่มส่งจริง ถึงรู้ว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่เลข

พื้นที่ของผมมี "ดันจิ" (แฟลต) 15 ตึก แบ่งเป็นล็อก แยกบันไดคนละชุด ตึกหนึ่งมี 10 ล็อก ชั้น 5 ทุกล็อก เท่ากับขึ้นตึก 50 ชั้น ที่สำคัญคือ

รอบเช้าส่งตั้งแต่ตี 2 ถึง 6 โมง กลับไปอาบน้ำไปเรียนให้ทัน 9 โมง เลิกเรียนกลับมาส่งรอบบ่ายต่อ พื้นที่อื่นใส่โพสต์บ็อกซ์ชั้นล่างได้ แต่คุที่ 4 ต้องเดินขึ้นถึงหน้าห้องอีกครั้ง

ผมนอนได้แค่วันละ 3-4 ชั่วโมง วันทั่วไปเดินขึ้นตึกเฉลี่ย 300–500 ชั้น วันพีคอาจถึง 500–700 ชั้น หน่วยเป็น "ชั้น" ไม่ใช่ "ขั้น"

หลังเริ่มงานราวสองเดือน ผมเจอเด็กส่งหนังสือพิมพ์ไทยคนอื่น เพื่อนมองหน้าแล้วบอกว่าดูเหมือนคนกรำงานหนัก ตอนนั้นผมถึงรู้ว่าคนอื่นไม่ได้เจองานแบบผม

แต่ผมแทบไม่มีเวลามานั่งคิดว่าทำไมถึงซวย ผมมีเรื่องเดียวที่โฟกัสคือภาษาญี่ปุ่น ตั้งเป้าว่าภายในปี 2004 ต้องสอบ JLPT ระดับ 1 ให้ได้ ทั้งที่เริ่มจากศูนย์ ผมเลือกไม่ซื้อคอมพิวเตอร์ ไม่หางานพิเศษ ไม่ไปเที่ยวไหนเลย

ผมเลือกคุไม่ได้ เลือกจำนวนชั้นไม่ได้ เลือกย่นสัญญาสองปีไม่ได้

แต่ผมเลือกได้ว่าจะใช้เวลาที่เหลือจากเวลานอนวันละ 4 ชั่วโมงนั้น... ไปกับอะไร