จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 3

🌙เตียงที่เป็นบันไดในความมืด

หลังเริ่มงานไปราวสองสามเดือน ผมยังคงเรียนภาษาญี่ปุ่นอย่างหนัก เป้าหมายสอบ JLPT ระดับ 1 ภายในหนึ่งปี ทำให้เวลานอนถูกบีบแคบลงไปอีก

ช่วงนั้นผมนอนได้มากที่สุด 4 ชั่วโมง หลายวันเหลือเพียง 3 ชั่วโมง ก่อนต้องตื่นตอนตี 2 เพื่อออกไปส่งหนังสือพิมพ์

เช้ามืดบางวัน ผมง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น จากที่เคยวิ่งขึ้นลงบันได... ผมเริ่มวิ่งช้าลง จากวิ่ง... กลายเป็นเดิน จากเดิน... กลายเป็นต้องนั่งพักบนบันไดของดันจิ หรือบันไดหน้าอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ตามเส้นทางส่งหนังสือพิมพ์

บางวันบันไดเย็นเฉียบจากอากาศหนาว บางวันเสื้อผ้ายังชื้นจากฝน ตอนนั้นผมคิดแค่ว่า ขอพักสัก 5 นาที หรือ 10 นาที แล้วค่อยไปต่อ

พอลืมตาขึ้นมาอีกที ผมถึงรู้ว่าตัวเองไม่ได้แค่นั่งพัก

ลำตัวของผมพาดอยู่กับขั้นบันได ศีรษะหนุนอยู่บนบันไดอีกขั้น ข้างตัวมีหนังสือพิมพ์วางอยู่

ข้างนอกยังมืด บนรถมอเตอร์ไซค์ยังมีหนังสือพิมพ์อีกกองที่ต้องส่งให้หมดก่อนฟ้าสาง

ผมลุกขึ้น ผละจากเตียงบันไดเหล็กหรือคอนกรีตอันเย็นเฉียบ หยิบหนังสือพิมพ์ แล้วออกไปส่งต่อ