จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 3

🌙เตียงที่เป็นบันไดในความมืด

ข้างตัวมีหนังสือพิมพ์วางอยู่

ข้างนอกยังมืด

และบนรถมอเตอร์ไซค์

ยังมีหนังสือพิมพ์อีกกองหนึ่ง

ที่ต้องไปส่งให้ทันก่อนฟ้าสาง

ตอนนั้น

ผมเพิ่งเข้าสู่เดือนที่ 2

ของการทำงานส่งหนังสือพิมพ์ในญี่ปุ่น

แต่ละวันเริ่มวนซ้ำในเวลาเดิม ๆ

ตื่นประมาณตีสอง

ออกไปส่งหนังสือพิมพ์ตอนเช้ามืด

กลับมาเตรียมตัวไปโรงเรียน

เรียนภาษาญี่ปุ่น

กลับมาทำงานรอบบ่าย

แล้วพยายามอ่านหนังสือต่อ

ในเวลาที่เหลืออยู่

ผมยังคงตั้งเป้าว่า

จะสอบ JLPT ระดับ 1 ให้ได้ภายในหนึ่งปี

เป้าหมายนั้นใหญ่เกินตัวมาก

โดยเฉพาะสำหรับเด็กต่างชาติคนหนึ่ง

ที่เพิ่งมาถึงญี่ปุ่น

ทำงานใช้แรงทุกวัน

และยังฟังภาษาญี่ปุ่นได้ไม่ดีนัก

แต่ผมก็ยังอยากลอง

เพราะในตอนนั้น

การสอบผ่านระดับ 1

ไม่ใช่แค่เรื่องของภาษา

มันหมายถึงโอกาส

โอกาสที่จะอยู่ต่อ

เรียนต่อ

และพาตัวเองไปให้ไกลกว่าชีวิตเดิม

ทุกวันนี้พอมองย้อนกลับไป

ผมยังนึกไม่ออกเหมือนกันว่า

ตัวเองทนและทำไปได้อย่างไร

ช่วงนั้น

ผมนอนมากที่สุดประมาณ 4 ชั่วโมง

แต่หลายวัน

การได้นอนถึง 3 ชั่วโมง

ก็นับว่าโชคดีแล้ว

เมื่อร่างกายต้องฝืนอยู่แบบนั้นทุกวัน

มันก็เริ่มส่งสัญญาณออกมา

ระหว่างส่งหนังสือพิมพ์ในตอนเช้ามืด

หลายครั้งผมง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

ผมต้องวิ่งขึ้นลงตึกหลายแห่ง

รวม ๆ แล้วคงเป็นหลายร้อยชั้นในแต่ละวัน

จากที่ขาเคยวิ่ง

มันค่อย ๆ ช้าลง

จากวิ่ง

กลายเป็นเดิน

จากเดิน

กลายเป็นค่อย ๆ นั่งลง

บนบันไดของตึก

หรือบันไดหน้าอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ

ที่อยู่ตามเส้นทางส่งหนังสือพิมพ์

ผมเอนศีรษะลงบนบันได

แล้วหลับไปเพียงชั่วขณะ

หนังสือพิมพ์ต้องไปถึงหน้าบ้านคนอ่าน
ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมา

นั่นคือกฎของงานนี้

ไม่มีใครสนใจว่า

เมื่อคืนผมนอนไปกี่ชั่วโมง

ไม่มีใครรู้ว่า

ก่อนหนังสือพิมพ์จะไปถึงหน้าประตูบ้านเขา

มีเด็กคนหนึ่งเคยหลับอยู่บนบันไดระหว่างทาง

พอนึกย้อนกลับไป

เกือบทุกฤดูของญี่ปุ่น

มีบันไดแบบนั้นอยู่ในความทรงจำของผม

มีทั้งคืนฝนตก

คืนที่เสื้อกันฝนช่วยกันน้ำได้ระดับหนึ่ง

แต่ช่วยกันความเหนื่อยไม่ได้

มีทั้งเช้ามืดฤดูร้อน

เช้าที่อากาศอบอ้าวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

เหงื่อเริ่มออก

ทั้งที่เพิ่งส่งไปได้ไม่กี่หลัง

แต่ภาพที่ผมจำได้ชัดที่สุด

คือบันไดในฤดูหนาว

บันไดคอนกรีตที่ผมนอนอยู่

เย็นจนรู้สึกทะลุผ่านเสื้อผ้าเข้ามา

พื้นแข็ง

อากาศเย็น

และเมืองทั้งเมืองยังเงียบ

ผมนอนอยู่ตรงนั้น

ในความมืด

ก่อนที่ใครหลายคนจะตื่นขึ้นมาอ่านหนังสือพิมพ์

ตอนนั้น

ผมไม่ได้คิดเรื่องความฝัน

ไม่ได้คิดเรื่องอนาคต

ไม่ได้คิดแม้แต่ว่า

ตัวเองกำลังพยายามอยู่

ผมแค่เหนื่อย

เหนื่อยจนร่างกายขอหยุด

แม้จะเป็นแค่ไม่กี่นาที

บนบันไดขั้นหนึ่ง

ระหว่างทางส่งหนังสือพิมพ์

ทุกวันนี้

ผมยังจำภาพเด็กหนุ่มคนนั้นได้ดี

เด็กหนุ่มที่หลับอยู่บนบันได

ในความมืดของเช้ามืดญี่ปุ่น

เขาไม่รู้หรอกว่า

ชีวิตในอนาคตจะเป็นอย่างไร

เขารู้เพียงว่า

อีกไม่กี่นาที

เขาจำเป็นต้องลุกขึ้นให้ได้

ยังมีหนังสือพิมพ์เหลืออยู่บนรถมอเตอร์ไซค์

อีกหลายร้อยฉบับ

ยังมีตึกอีกหลายตึก

บ้านอีกหลายหลัง

ที่ต้องไปส่ง

และพรุ่งนี้

เขาก็ต้องตื่นมาตีสองอีกครั้ง

เพื่อทำสิ่งนี้

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลายปีผ่านไป

ผมยังไม่เคยลืมบันไดพวกนั้น

บางครั้ง

เวลาเดินผ่านบันไดเงียบ ๆ

ในตอนเช้ามืดของฤดูหนาว

ผมยังเผลอมองหาบันไดขั้นหนึ่ง

เหมือนร่างกายยังจำได้ว่า

ครั้งหนึ่ง
ที่ตรงนั้น
เคยเป็นเตียงของผม