จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 4

❄️วันที่ความตายเดินผ่าน

วันหนึ่งในแถบคันโต หิมะตกหนักจนสูงเกือบถึงหน้าแข้ง

เช้ามืดวันนั้น ผมต้องร้อยโซ่เหล็กเข้ากับล้อรถมอเตอร์ไซค์ก่อนออกไปส่งหนังสือพิมพ์ตามปกติ หนังสือพิมพ์หลายร้อยฉบับถูกซีลห่อพลาสติกกันน้ำ

หิมะหนาแค่ไหน งานก็ต้องเดินต่อ

เมื่อขับมาถึงทางลาดในย่านพักอาศัย จังหวะที่เบรกเพื่อจอด ล้อเสียการควบคุม พื้นถนนกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว

มอเตอร์ไซค์ไถลลงทางลาด ตัวผมไถลตามไป หนังสือพิมพ์กระจายเต็มถนน

ทั้งคน ทั้งรถ ทั้งหนังสือพิมพ์ ไถลลงไปพร้อมกัน

แล้วทุกอย่างก็หยุด

ผมหันไปมองข้างหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรคือขอบพื้นที่ต่างระดับ วันนั้นยังไม่มีกำแพงกั้นเหมือนในปัจจุบัน

ด้านล่างคือความว่างเปล่า ลึกเท่าตึก 5–6 ชั้น

แวบหนึ่งผมอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าไถลตกลงไปในความมืดข้างล่างนั้น... สภาพผมจะเป็นอย่างไร

ผมจำความสูงนั้นได้ดี เพราะตอนเย็นมักเห็นนักเรียนมัธยมทำความสะอาดห้องเรียนชั้นบนสุด ระดับสายตาเราแทบจะเสมอกัน

ตอนนั้นเอง ผมถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามือ เข่า และขามีเลือดซึมออกมาจากการครูดกับพื้นน้ำแข็ง

ผมค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น เข็นมอเตอร์ไซค์ออกจากจุดอันตราย หาที่ตั้งรถบนพื้นซึ่งไม่ลื่น

จากนั้นผมเดินกลับลงมา หนังสือพิมพ์ยังคงกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้นหิมะ

ผมก้มลงเก็บ