จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 5
💧น้ำตาในช่องเหล็กที่ไม่มีใครเห็น
ไม่ว่าจะมองซ้ำอีกกี่ครั้ง
หลังมาอยู่ญี่ปุ่นได้ไม่กี่เดือน ผมยังอ่านภาษาญี่ปุ่นทุกครั้งที่หาเวลาได้ วันหยุดไปห้องสมุดหรือนั่งอ่านใต้ร่มไม้ กลางคืนอ่านต่อจนสี่หรือห้าทุ่ม ก่อนต้องตื่นตีสองออกไปส่งหนังสือพิมพ์
ช่วงใกล้สอบ JLPT ปี 2003 โรงเรียนเอาข้อสอบระดับ 3 เก่ามาให้ลองทำ ผมทำได้ค่อนข้างดี จึงตัดสินใจข้ามไปสมัครระดับ 2 ทั้งที่เพิ่งเรียนมาได้ไม่นาน
วันสอบมีหลายข้อที่ทำได้ แต่พาร์ทอ่านกับฟัง ผมไม่มั่นใจเลย
ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ผลสอบถูกส่งมาที่บ้าน เป็นกระดาษกึ่งพลาสติกพับสามทบ ผนึกด้วยกาว
บนกระดาษมีคำว่า
合否結果通知書
เกณฑ์ผ่านคือ 240 จาก 400
คะแนนของผมคือ
229
ขาด 11 คะแนน
แล้วสายตาก็เห็นคำว่า
不合格
ไม่ผ่าน
ใจผมหวิวลงไปทันที เหมือนเสียงรอบข้างเงียบไปชั่วครู่
ผมนั่งมองกระดาษใบนั้นอยู่นาน อ่านตัวเลขเดิมซ้ำไปซ้ำมา
229 ก็ยังเป็น 229
บ่ายวันนั้น ผมยังต้องออกไปส่งหนังสือพิมพ์ตามปกติ
ลมหนาวยังพัดอยู่เหมือนเดิม
ตึกแล้วตึกเล่า
บ้านแล้วบ้านเล่า
หลายครั้ง ขณะที่มือกำลังดันหนังสือพิมพ์เข้าไปในช่องเหล็กหน้าประตู น้ำตาก็ไหลออกมาเอง
ผมจำไม่ได้แล้วว่าบ้านไหนเป็นบ้านแรกที่เห็นน้ำตาของผม
ผมปาดมันออก
แล้วเดินไปบ้านถัดไป
เป็นแบบนั้นอยู่หลายวัน
กว่าผมจะตั้งหลักได้อีกครั้งก็ใช้เวลาหลายสัปดาห์
ตอนนั้น JLPT จัดสอบเพียงปีละครั้ง ปีถัดไปจึงเหลือโอกาสอีกครั้งเดียวสำหรับผม
แต่เป้าหมายที่ผมเลือก ไม่ใช่กลับไปสอบระดับ 2 อีกครั้ง
ผมเลือก JLPT ระดับ 1