จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 5

📰 EP.5 น้ำตาในช่องเหล็กที่ไม่มีใครเห็น

วันหยุดสั้น ๆ ในช่วงฤดูร้อน

ในวันที่คนอื่นออกไปเที่ยวกัน

ผมมักจะถือหนังสือออกไปที่ห้องสมุดสาธารณะ

หรือไม่ก็หามุมเงียบ ๆ ใต้ร่มไม้ในสวนสาธารณะ

แล้วนั่งอ่านหนังสือต่อ

ส่วนในวันเรียน

ผมอ่านหนังสือก่อนนอนแทบทุกคืน

กว่าจะได้นอน

ก็สี่ทุ่ม

หรือห้าทุ่ม

ก่อนจะตื่นขึ้นมาตอนตีสอง

แล้วออกไปส่งหนังสือพิมพ์เหมือนเดิม

เช้ามืด

โรงเรียน

งานรอบบ่าย

หนังสือเรียน

แล้วก็กลับไปนอน

ก่อนจะตื่นขึ้นมาตอนตีสองอีกครั้ง

วันแล้ววันเล่า

ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า

ถ้าพยายามมากพอ

สักวันหนึ่ง

ความพยายามนั้น

คงพาผมไปถึงที่หมาย

เวลาผ่านไปไม่กี่เดือน

ก็ใกล้ถึงช่วงสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นในปี 2003

ทางโรงเรียนสอนภาษา

ได้นำข้อสอบ JLPT ระดับ 3 เก่า ๆ

มาให้ลองทำ

แม้จะเรียนมาได้เพียงไม่กี่เดือน

แต่ผมกลับทำคะแนนได้ค่อนข้างดี

ผลลัพธ์นั้น

ทำให้ผมเริ่มมีความมั่นใจ

และตัดสินใจลงสอบ JLPT ระดับ 2

ทั้งที่เพิ่งเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นมาได้ไม่นาน

ในวันสอบ

ผมจำได้ว่ามีหลายข้อที่ทำได้

แต่ก็มีอีกหลายข้อที่ไม่มั่นใจเลย

โดยเฉพาะพาร์ทการอ่าน

และการฟัง

ลึก ๆ ในใจ

ผมยังแอบหวังว่า

คะแนนส่วนอื่น

อาจจะช่วยพาผมผ่านไปได้

ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากนั้น

ผลสอบก็ถูกส่งมาที่บ้าน

มันอยู่ในช่องรับจดหมาย

ตรงประตู

ผมหยิบมันออกมา

กระดาษผลสอบเป็นกระดาษกึ่งพลาสติก

พับไว้สามทบ

ผนึกด้วยกาว

ผมค่อย ๆ แกะมันออก

แล้วคลี่กระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา

บนกระดาษมีคำว่า

合否結果通知書

Test Result

ผมมองลงไปที่คะแนน

แล้วสายตาก็เห็นคำนั้น

不合格

ไม่ผ่าน

ตอนนั้น

น้ำลายผมแห้งผาก

ใจหวิวลงไปทั้งตัว

เหมือนเสียงรอบข้าง

หายไปชั่วครู่หนึ่ง

ภาพประกอบจากเอกสารผลสอบของผู้เขียน — เอกสารแจ้งผลสอบ JLPT (ปกปิดข้อมูลส่วนบุคคลแล้ว)

วันนั้นเป็นช่วงฤดูหนาว

หลังกลับจากโรงเรียนสอนภาษาในตอนบ่าย

ก่อนถึงเวลาที่ผมต้องออกไปส่งหนังสือพิมพ์รอบบ่ายตามปกติ

ผมนั่งมองกระดาษผลสอบอยู่พักใหญ่

อ่านมันซ้ำแล้วซ้ำอีก

ราวกับว่าหากมองนานพอ

ตัวเลขเหล่านั้น

อาจเปลี่ยนไป

แต่แน่นอน

มันไม่เปลี่ยน

229

ยังเป็น 229

不合格

ก็ยังเป็น 不合格

บ่ายวันนั้น

ผมออกไปส่งหนังสือพิมพ์ตามปกติ

แต่ทุกอย่างเหมือนถูกตัดออกจากความรู้สึก

ผมไม่รู้สึกถึงลมหนาว

ไม่รู้สึกถึงความเหนื่อย

ไม่รู้สึกแม้แต่ความเจ็บจากลมหนาว

ที่ปะทะมืออยู่ตลอดทาง

ผมเดินเหม่อลอย

ส่งหนังสือพิมพ์ตึกแล้วตึกเล่า

บ้านแล้วบ้านเล่า

เหมือนร่างกายกำลังทำงานแทนใจ

ที่ยังกลับมาไม่ทัน

หน้าบ้านหลายหลัง

มีช่องรับจดหมายและหนังสือพิมพ์

เป็นช่องเหล็กอยู่ตรงกลางประตูเหล็ก

ผมหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา

สอดมันเข้าไปในช่องนั้น

เหมือนที่เคยทำทุกวัน

แต่หลายครั้ง

ตอนที่มือกำลังดันหนังสือพิมพ์เข้าไป

น้ำตากลับร่วงลงมาเอง

ผมปาดน้ำตา

แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับถัดไป

ลมหนาวพัดกระทบใบหน้าที่เปียกไปด้วยน้ำตา

เย็นจนรู้สึกได้

ผมไม่รู้ว่าบ้านไหน

ประตูบานไหน

หรือช่องเหล็กช่องไหน

เป็นช่องแรก

ที่เห็นน้ำตาของผม

แต่ผมจำได้ว่า

วันนั้น

ผมยังต้องส่งหนังสือพิมพ์ให้ครบ

แล้วผมก็เดินต่อ

วิ่งต่อ

ทำงานต่อ

ความเหม่อลอยที่มีน้ำตาหยดลงมาโดยไม่ตั้งใจนั้น

ผมยังจำได้ดี

ผมเป็นแบบนั้นอยู่หลายวัน

จนวันหนึ่ง

หลังเลิกเรียน

ผมได้เข้าไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาที่โรงเรียน

Iwami Sensei

เราไม่ได้คุยกันนานนัก

เพราะผมยังต้องรีบกลับไปส่งหนังสือพิมพ์รอบบ่าย

อาจารย์พาผมเข้าไปในห้องเรียนว่างห้องหนึ่ง

หน้าห้องพักครู

ห้องเรียนที่ปกติมีนักเรียนนั่งเต็ม

วันนั้นกลับเงียบ

มีแค่ผม

กับอาจารย์

อาจารย์ถามว่าผมรู้สึกอย่างไร

ผมก็ค่อย ๆ เล่า

เล่าเรื่องการตื่นตีสองทุกวัน

เล่าเรื่องการส่งหนังสือพิมพ์ท่ามกลางหิมะและพายุฝน

เล่าเรื่องการนอนหลับบนบันไดในความมืด

เล่าเรื่องความหวัง

ที่ผมฝากไว้กับการสอบครั้งนี้

ยิ่งเล่า

น้ำตาก็ยิ่งไหล

เป็นแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนแม้แต่อาจารย์เอง

ก็ปลอบผมแทบไม่ไหว

ขอโทษด้วยนะครับ Iwami Sensei

วันนั้น

ผมเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

ความพยายามอย่างเดียว

อาจยังไม่พอ

คนเราบางครั้ง

ไม่ได้แพ้เพราะไม่พยายาม

แต่แพ้ทั้งที่พยายามเต็มที่แล้ว

และถ้าจะเดินต่อ

ผมคงทำแค่ "พยายามให้มากขึ้น"

แบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว

ผมต้องรู้ให้ได้ว่า

ตัวเองอ่อนตรงไหน

ต้องปิดจุดอ่อนตรงไหน

และควรใช้จุดแข็งตรงไหน

เพื่อพาตัวเองไปต่อ

กว่าผมจะค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นมาได้

ก็ใช้เวลาเป็นสัปดาห์

แต่เวลา

ไม่ได้รอให้ผมเสียใจจนพอ

ในสมัยนั้น

JLPT จัดสอบเพียงปีละครั้ง

ถ้าผมพลาดอีกครั้ง

นั่นหมายความว่า

ผมจะไม่มีผล JLPT ติดตัวเลย

ผมเริ่มกลับมาวิเคราะห์ตัวเองใหม่

ว่าถ้าจะสอบผ่านในปี 2004

ผมต้องทำอย่างไร

ผมขาดอะไร

และควรแก้ตรงไหน

แต่สิ่งที่เสี่ยงและบ้าบิ่นที่สุดก็คือ

ระดับสูงที่สุด

และยากที่สุดในเวลานั้น

วันนี้เมื่อมองย้อนกลับไป

ผมยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่า

ความคิดแบบนั้น

เรียกว่าความกล้า

หรือความดื้อ

แต่ในวันนั้น

มันคือหมุดหมายเดียว
ที่ทำให้ผมยังลุกขึ้นมาอ่านหนังสือต่อได้