จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 6.1

🚨วันที่ผมคิดว่าคงต้องกลับประเทศไทย (ตอนที่ 6.1)

หลังสอบตก JLPT ระดับ 2 ผมคิดว่าตัวเองยังพอมีเวลาอีกหลายเดือนให้แก้ตัว แต่ไม่นาน ปัญหาที่พุ่งชนผมกลับไม่เกี่ยวกับข้อสอบเลย

วันนั้นผมขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านไปสถานีรถไฟตามปกติ ด้วยความรีบ หมวกกันน็อกใส่ไม่เรียบร้อย สายรัดใต้คางล็อกไม่สนิท

ระหว่างทาง ตำรวจขี่รถสวนมาชี้ที่หมวกของผม ผมรีบชิดซ้ายจอดรถริมทางเพื่อปรับหมวก

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น มีแรงกระแทกรุนแรงพุ่งเข้าท้ายรถ มอเตอร์ไซค์สั่นจนเกือบเสียหลัก

เด็กนักเรียนมัธยมผู้หญิงสองคนล้มอยู่ริมถนน คนหนึ่งมีเลือดไหลเป็นทางลงมาตามขา

ผมรีบวิ่งเข้าไปหา ถามอาการด้วยภาษาญี่ปุ่นที่ยังไม่คล่อง เด็กทั้งสองหันไปคุยกันเอง ไม่มีใครตอบผม

ไม่นาน เสียงไซเรนก็ดังขึ้น

รถตำรวจ รถพยาบาล แสงแดงกับน้ำเงินหมุนวูบวาบทั่วถนน สะท้อนบนตัวผมจนเหมือนถูกย้อมด้วยแสงสองสีนั้น

ทุกคนกำลังวิ่งวุ่น มีเพียงผมที่ยืนแข็งอยู่ตรงนั้น เหมือนเวลาหยุดเดิน

รถพยาบาลรีบนำตัวนักเรียนไปโรงพยาบาล ส่วนตำรวจพาผมไปโรงพักทันที

ที่โรงพัก ภาษาญี่ปุ่นที่ร่ำเรียนมาทุกวันเหมือนหายไปครึ่งหนึ่ง ก่อนตำรวจปล่อยตัวกลับบ้าน นัดให้มาสอบปากคำอีกครั้ง

คืนนั้นผมกินข้าวไม่ลง ไม่รู้ว่าใครถูกใครผิด ไม่รู้ว่าตำรวจเข้าใจสิ่งที่ผมพูดแค่ไหน และไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบอย่างไร

เรื่องนี้จะใหญ่โตแค่ไหน ผมจะถึงขั้นติดคุกไหม จะถูกส่งกลับประเทศไทยหรือเปล่า ประตูโอกาสที่พาผมมาถึงตรงนี้ กำลังจะปิดลงแล้วหรือเปล่า

คืนนั้นยาวนานที่สุดคืนหนึ่งในชีวิต สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่คือการไม่มีใครให้ปรึกษาเลยในต่างแดน

เงินที่พอจะโทรกลับไทยได้ ผมยังมีเก็บไว้ แต่ไม่กล้าใช้ เพราะต่อให้โทรไป พ่อแม่ก็ทำอะไรจากตรงนั้นไม่ได้อยู่ดี มีแต่จะทำให้ท่านเป็นห่วงเปล่าๆ ผมจึงเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว

คืนนั้น ผมได้แต่หวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่เป็นเรื่องใหญ่อย่างที่ผมกำลังกังวล