จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 6.2

💴หนึ่งแสนเยนหลังประตูบ้าน

สุดท้าย เรื่องนี้ก็ไม่ได้จบลงง่ายอย่างที่ผมหวัง

หลังจากนั้น ผมแจ้งเรื่องทั้งหมดให้ร้านหนังสือพิมพ์ทราบ ทางร้านติดต่อกับสถานีตำรวจ แล้วพารุ่นพี่คนไทยกับพนักงานของร้านอีกหนึ่งคนไปกับผม เพื่อขอโทษครอบครัวของนักเรียนหญิงทั้งสองคน

บ้านแรกเป็นบ้านของนักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บ

ผู้ปกครองรับฟังสิ่งที่เกิดขึ้น พูดกับพวกเราด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนกำลังตักเตือน ก่อนที่เราจะกลับออกมา

แต่บ้านหลังที่สองไม่เหมือนกัน

ยังไม่ทันเดินถึงหน้าประตู ผมก็ได้ยินเสียงผู้หญิงวัยกลางคนตะโกนออกมาจากข้างใน

ผมฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ออกทุกคำ แต่สีหน้า น้ำเสียง และแววตา ทำให้รู้ทันทีว่าเธอโกรธมาก

ผมยืนฟังอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ อยู่นาน

ไม่ใช่เพราะผมเข้าใจทุกคำที่พูดกับผม แต่ในเวลานั้น ผมไม่รู้แล้วว่าจะทำอะไรได้มากกว่านั้น

หลังจากนั้น มีเอกสารฉบับหนึ่งถูกนำมาให้ผมเซ็น ทางร้านแปลให้ฟังว่าเป็นหนังสือยินยอมชดใช้ค่าเสียหาย ประมาณ

100,000 เยน

สำหรับผมในตอนนั้น มันเป็นเงินก้อนใหญ่มาก เงินจากการส่งหนังสือพิมพ์ที่ผมค่อย ๆ เก็บทีละเล็กทีละน้อย ส่วนหนึ่งมีไว้ซื้อหนังสือภาษาญี่ปุ่นเพิ่ม

สุดท้าย ทางร้านอธิบายว่าผมควรลงชื่อในเอกสาร แล้วจะทยอยหักเงินจากเงินเดือนของผมทุกเดือน เพื่อนำไปชดใช้ค่าเสียหาย

จากวันนั้น เงินที่เคยเก็บไว้ซื้อหนังสือ

ก็มีหน้าที่ใหม่ มันต้องถูกนำไปชดใช้สิ่งที่เกิดขึ้นแทน

และหนังสือเล่มใหม่ที่ผมตั้งใจจะซื้อ ก็ไม่มีอีกเลย