จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 6

📰 EP.6 วันที่ผมคิดว่าคงต้องกลับประเทศไทย

ผมไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความผิดหวังนานนัก เพราะเวลาของผม มีค่ามากเกินกว่าจะเสียไปกับการเสียใจ

ผมหยิบกระดาษขึ้นมา แล้วเริ่มเขียนสิ่งที่ตัวเองยังอ่อน — คำศัพท์ การฟัง การอ่าน ไวยากรณ์

ผมค่อย ๆ แยกความพ่ายแพ้ออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ เพราะเชื่อว่า ถ้าแก้ทีละอย่าง สักวันหนึ่ง มันก็น่าจะดีขึ้น

ตอนนั้น ผมยังไม่รู้เลยว่า อีกไม่นาน คำถามที่น่ากลัวกว่าคำว่าสอบตก จะวนอยู่ในหัวผมทั้งคืน ผมจะถูกส่งกลับประเทศไทยหรือเปล่า

📚 เงินทุกเยนที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ

เงินเดือนจากการส่งหนังสือพิมพ์ ไม่ใช่เงินที่มากพอจะใช้ชีวิตอย่างสบาย มันเป็นเงินที่ทำให้ผม พออยู่ พอกิน และพอเรียน เท่านั้น

ผมค่อย ๆ ประหยัดเงิน ทีละเล็กทีละน้อย เหลือเท่าไร ก็เก็บไว้สำหรับหนังสือภาษาญี่ปุ่น เล่มไหนพอซื้อได้ ผมก็ซื้อ

สมัยนั้น ยังไม่มีตำราฟรีให้ดาวน์โหลดเหมือนทุกวันนี้ สมาร์ตโฟนก็ยังไม่ถือกำเนิด หนังสือทุกเล่ม จึงไม่ได้แลกมาด้วยการกดดาวน์โหลด แต่มันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ ด้วยชั่วโมงทำงาน และแรงที่เหลืออยู่หลังส่งหนังสือพิมพ์

ผมใช้ตำราของโรงเรียนเป็นหลัก แล้วหาหนังสือเล่มอื่นมาอ่านเสริม ไม่นานนัก ผมก็พบว่ารายการโทรทัศน์ของญี่ปุ่น ช่วยให้ภาษาของผมดีขึ้นอย่างมาก เพราะภาษา ไม่ได้อยู่แค่ในตำรา แต่มันอยู่ในชีวิตประจำวันของผู้คน

ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อย ๆ กลับมาเข้าที่ ผมเริ่มเชื่ออีกครั้งว่า ปี 2004 อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของผม เวลาที่เหลืออยู่ ไม่ได้มากพอให้ผมพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก แม้มันจะดูไกล และแทบเป็นไปไม่ได้ สำหรับเด็กไทยคนหนึ่ง ที่ต้องหาเลี้ยงตัวเองด้วยการส่งหนังสือพิมพ์

🚨 เสี้ยววินาทีที่เปลี่ยนทุกอย่าง

วันนั้น ผมขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากบ้าน เพื่อไปสถานีรถไฟ แล้วต่อรถไปโรงเรียนตามปกติ

ด้วยความรีบ ผมใส่หมวกกันน็อกไม่เรียบร้อย สายรัดใต้คางยังล็อกไม่สนิทนัก ทำให้สายด้านในมันปลิ้นออกมา

ระหว่างทาง มีตำรวจขี่รถสวนมา เขาชี้มาที่หมวกกันน็อกของผม เป็นสัญญาณให้รัดสายให้เรียบร้อย ผมรีบชิดซ้าย แล้วจอดรถริมทาง ตั้งใจจะปรับหมวกกันน็อกให้เข้าที่

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนมีแรงกระแทกอย่างรุนแรง พุ่งเข้ามาที่ท้ายรถ รถมอเตอร์ไซค์ของผมสั่นสะเทือนอย่างแรง จนเกือบเสียหลักล้ม

ผมหันกลับไป แล้วหัวใจเหมือนหยุดเต้น

เด็กนักเรียนมัธยมผู้หญิงสองคน ล้มอยู่กลางถนน คนหนึ่งมีเลือดไหลเป็นทางลงมาตามขา

ผมรีบวิ่งเข้าไปหา พยายามถามอาการด้วยภาษาญี่ปุ่นที่ยังพูดได้ไม่คล่องนัก เจ็บตรงไหนไหม เป็นอะไรหรือเปล่า เด็กทั้งสองคนหันไปคุยกันเอง แต่ไม่มีใครตอบผม และความเงียบนั้น กลับน่ากลัวกว่าคำพูดใด ๆ

🔴 แสงแดง แสงน้ำเงิน

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงไซเรนก็ดังขึ้น รถตำรวจ รถพยาบาล แสงไฟสีแดงและสีน้ำเงิน หมุนวูบวาบไปทั่วถนน

มันสะท้อนพื้นถนน สะท้อนตัวรถ สะท้อนใบหน้าของผู้คนรอบตัว และสะท้อนอยู่บนตัวผม จนเหมือนทั้งร่างของผม ถูกย้อมด้วยแสงสองสีนั้น

ทุกคนกำลังวิ่ง ทุกคนกำลังทำหน้าที่ของตัวเอง มีเพียงผม ที่ยืนแข็งอยู่ตรงนั้น เหมือนเวลาหยุดเดิน

รถพยาบาลรีบนำตัวนักเรียนหญิงที่บาดเจ็บไปโรงพยาบาล ส่วนตำรวจ พาผมไปโรงพักทันที ในตอนนั้น ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า นักเรียนหญิงอีกคนหนึ่ง ถูกพาไปที่ไหน หรือกำลังคุยอยู่กับใคร

🚔 โรงพัก

ที่โรงพัก ตำรวจสอบปากคำผม ผมตอบได้บ้าง ตอบไม่ได้บ้าง ภาษาญี่ปุ่นที่เคยซ้อมมาทุกวัน เหมือนหายไปครึ่งหนึ่ง ผมพยายามอธิบายทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ตำรวจจดตามที่ผมพูด ก่อนจะปล่อยตัวกลับบ้าน และนัดให้มาสอบปากคำอีกครั้ง

คืนนั้น ผมกินข้าวไม่ลง ผมนั่งอยู่ในห้อง แต่ในหัวกลับมีแต่คำถาม

ผมไม่รู้ว่า ใครถูก ใครผิด ไม่รู้ว่าตำรวจเข้าใจสิ่งที่ผมพูดหรือไม่ แต่มีประโยคหนึ่ง วนอยู่ในหัวทั้งคืน

ผมจะติดคุกไหม ผมจะถูกส่งกลับประเทศไทยหรือเปล่า ประตูแห่งโอกาสบานสุดท้ายที่ผมได้รับมา กำลังจะปิดลงตรงนี้หรือไม่

คืนนั้นยาวมาก และสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่เสียงกระแทกเมื่อเช้า ไม่ใช่แสงไฟของรถตำรวจ แต่คือการนั่งอยู่คนเดียว ในห้องเล็ก ๆ โดยไม่มีใครให้ปรึกษาเลย ในดินแดนแห่งนี้

ผมเลือกที่จะไม่บอกที่บ้าน เพราะไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วง และอีกเหตุผลหนึ่ง คือผมไม่มีเงิน แม้แต่จะโทรกลับประเทศไทย

🙇 การขอโทษ

หลังจากนั้น ผมแจ้งเรื่องทั้งหมดให้ร้านหนังสือพิมพ์ทราบ ทางร้านติดต่อกับสถานีตำรวจ แล้วพารุ่นพี่คนไทย พร้อมพนักงานของร้านหนังสือพิมพ์อีก 1 คน ไปขอโทษครอบครัวของนักเรียนหญิงทั้งสองคน

บ้านแรก เป็นบ้านของน้องที่ได้รับบาดเจ็บ ผู้ปกครองรับฟัง พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนกำลังตักเตือน ก่อนที่เราจะกลับออกมา

แต่บ้านหลังที่สอง แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ยังไม่ทันเดินถึงหน้าประตู ผมก็ได้ยินเสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ซึ่งเดาออกได้ว่าน่าจะเป็นเสียงของผู้ปกครอง ตะโกนออกมาจากในห้อง

แม้จะฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ออกทุกคำ แต่สีหน้า น้ำเสียง และแววตา ก็ทำให้ผมรู้ทันทีว่า เขาโกรธมาก

ผมยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ฟังคำนั้นอยู่นาน จนสุดท้าย ผมคุกเข่าลง แล้วก้มศีรษะขอโทษ ไม่ใช่เพราะผมเข้าใจทุกอย่าง แต่เพราะในเวลานั้น ผมไม่รู้แล้วว่า จะทำอะไรได้มากกว่านั้น

💴 หนึ่งแสนเยน

ผู้ปกครองคนนั้นยังคงด่าทออยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยิบเอกสารบางอย่างมาให้ผมเซ็น ทางร้านแปลให้ฟังว่า เป็นหนังสือยินยอมชดใช้ค่าเสียหาย ประมาณหนึ่งแสนเยน

เงินจำนวนนี้ สำหรับใครบางคน อาจไม่มากนัก แต่สำหรับเด็กไทยคนหนึ่ง ที่หาเงินจากการส่งหนังสือพิมพ์ และเก็บทีละเล็กทีละน้อย เพื่อซื้อหนังสือภาษาญี่ปุ่น มันเป็นเงินที่ใหญ่มาก ใหญ่จนผมไม่รู้ว่า จะหาอย่างไรในเวลานั้น

สุดท้าย ทางร้านอธิบายทุกอย่างให้ผมฟัง และบอกว่า ผมควรลงชื่อในเอกสารฉบับนั้น แล้วทางร้านจะทยอยหักเงินจากเงินเดือนของผมในทุก ๆ เดือน เพื่อชดใช้ค่าเสียหาย

ผมมองเอกสารตรงหน้า กระดาษแผ่นนั้นไม่ได้หนา ไม่ได้หนัก แต่ตอนที่ต้องเขียนชื่อตัวเองลงไป มันหนักกว่าหนังสือทุกเล่มที่ผมเคยแบก

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หนังสือเล่มใหม่ ที่ผมตั้งใจจะซื้อ ก็ไม่มีอีกเลย

เงินทุกเยนที่เคยเก็บไว้ ต้องเปลี่ยนหน้าที่ จากเงินสำหรับซื้อหนังสือ เป็นเงินสำหรับเยียวยาความเสียหายที่เกิดขึ้นแทน

ผมไม่ได้สูญเสียแค่เงินที่จะถูกหักในแต่ละเดือน แต่ผมกำลังสูญเสียเครื่องมือ ที่จะพาตัวเองไปถึงจุดหมาย

หลังจากนั้น เวลาผมเดินผ่านร้านหนังสือ ผมยังมองชั้นหนังสือภาษาญี่ปุ่นเหมือนเดิม ชื่อหนังสือยังเรียงอยู่ตรงนั้น สันปกยังหันออกมาทางเดิม เหมือนกำลังรอให้ใครสักคนหยิบมันขึ้นไป

ผมยืนมองอยู่พักหนึ่ง แล้วเดินผ่านไป คราวนี้ ผมไม่ได้หยิบมันขึ้นมาอีก