จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 8

📰ตัวเลข 100% ที่มีตีสองซ่อนอยู่

หลังเลิกเรียนวันหนึ่ง เวลาประมาณเที่ยงครึ่ง นักเรียนในโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นเริ่มทยอยกลับบ้าน

ส่วนผมยืนอ่านกระดาษประกาศแผ่นหนึ่งที่ติดอยู่บริเวณหน้าห้องพักครู เป็นประกาศรับสมัครทุนสำหรับนักเรียนต่างชาติ

ทุนที่อาจารย์ในโรงเรียนเรียกกันว่า "มงบุโช" หรือทุนรัฐบาลญี่ปุ่น แต่ทุนที่ผมกำลังจะสมัครในครั้งนั้นคือ JASSO เงินช่วยเหลือรายเดือนสำหรับนักเรียนต่างชาติที่มาเรียนอยู่ในญี่ปุ่นด้วยทุนส่วนตัว

สำหรับคนที่ต้องทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย เงินรายเดือนก้อนหนึ่งมีความหมายมาก

ผมอ่านประกาศตั้งแต่บรรทัดแรกจนถึงบรรทัดสุดท้าย แล้วรีบเดินเข้าไปหา Torimitsu Sensei อาจารย์ที่ปรึกษา เพราะบ่ายวันนั้นผมยังต้องกลับไปส่งหนังสือพิมพ์อีกรอบ

เมื่อผมถามเรื่องทุน อาจารย์ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเรื่องนี้ไกลเกินเอื้อม กลับเชียร์ให้ผมลองสมัคร

ใครก็ยื่นใบสมัครได้

เท่าที่ผมจำได้ ไม่มีข้อไหนเขียนชัดว่า ต้องเข้าเรียนครบ 100% จึงจะสมัครได้

แต่ในโรงเรียน เรารู้กันว่า ประวัติการเข้าเรียนมีน้ำหนักมาก ถ้าขาดเรียนหรือมาสายบ่อย ต่อให้ยื่นใบสมัครไป โอกาสที่ใบสมัครจะถูกหยิบขึ้นมาพิจารณาจริงจังก็น้อยลง

ทั้งนักเรียนพูดกัน

อาจารย์ก็พูดกัน

ในกลุ่มนักเรียนส่งหนังสือพิมพ์รุ่นราวคราวเดียวกับผม ผมเป็นคนเดียวที่ทำได้ถึงตัวเลขนี้

ตัวเลข 100% บนกระดาษดูเรียบร้อยมาก

แต่ในชีวิตจริง มันหมายถึงการตื่นตั้งแต่ตีสอง ออกไปส่งหนังสือพิมพ์ให้เสร็จ แล้วกลับมาเตรียมตัวไปโรงเรียน

วันที่พายุฝนเข้า ก็ต้องออกไปส่ง
วันที่พายุหิมะเข้า ก็ต้องออกไปส่ง
วันที่แดดแรงจนผิวไหม้คล้ำ ก็ยังต้องออกไปส่งเหมือนเดิม

บางวัน หลังส่งหนังสือพิมพ์เสร็จ เด็กหลายคนเลือกกลับไปนอนพัก บางคนหยุดเรียน บางคนไปสาย ไม่ใช่เพราะไม่ตั้งใจ แต่เพราะบางวัน แค่พาตัวเองกลับถึงบ้านได้ ก็หนักมากพอแล้ว

แต่ในปีนั้น ผมไปถึงห้องเรียนครบทุกวัน

ปี 2003 ผมได้รับ

皆勤賞 — Kaikinsho

รางวัลสำหรับนักเรียนที่ไม่ขาดเรียนและไม่มาสายเลยตลอดปี

ครั้งหนึ่ง ผมเคยเจอทุนหลายแห่งที่ตัวเลขบนทรานสคริปต์ทำให้ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสมัคร

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

ผมสมัครได้เหมือนทุกคน

และอย่างน้อย ตัวเลข 100% ก็ทำให้ผมรู้ว่า ใบสมัครของผมมีเหตุผลมากพอที่จะถูกหยิบขึ้นมาดูจริง ๆ