จากเด็กส่งหนังสือพิมพ์สู่ผู้บริหาร · ตอนที่ 9

📰ห้องสัมภาษณ์ที่มีทุนเดียว กับกระดาษอีกชุดที่ไม่มีใครขอดู

เมื่อโรงเรียนประกาศรายชื่อผู้ผ่านรอบเอกสาร ขั้นตอนต่อไปคือการสัมภาษณ์

ปีนั้น โรงเรียนสามารถเสนอชื่อนักเรียนเพื่อรับทุนได้เพียงคนเดียว

แต่คนที่ผ่านมาถึงรอบนี้มีหลายคน และทุกคนล้วนเรียนดี

หนึ่งในนั้นคือ โจ ฮุ่ย หลิน นักเรียนหญิงชาวจีนที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับผม

เธอเป็นหนึ่งในนักเรียนเพียงสองคนที่ได้ข้ามชั้นขึ้นมาอยู่ในห้องระดับสูงสุด เรียนเก่ง พูดคล่อง และทำคะแนนได้สูง

คิวสัมภาษณ์ของผมอยู่ต่อจากเธอ

วันนั้นผมใส่เสื้อยืดคอกลม มีเสื้อนอกทับ กางเกงขายาว และรองเท้าผ้าใบคู่เดิมที่ใช้ขึ้นตึกตอนส่งหนังสือพิมพ์

ห้องรอสัมภาษณ์เป็นห้องเรียนธรรมดา

แต่วันนั้นเงียบกว่าปกติ

เพราะทุกคนรู้ดีว่า ทุนมีเพียงทุนเดียว

เมื่อถึงคิวของโจ ฮุ่ย หลิน ผมถูกเรียกให้ออกไปนั่งรอหน้าห้อง

ผ่านกระจกประตู ผมเห็นเธอกำลังตอบคำถามอยู่ด้านใน

เธอพูดคล่อง ยิ้ม และดูมั่นใจ

ผมรู้ทันทีว่า การแข่งขันครั้งนี้ไม่ง่าย

ไม่นานก็ถึงคิวของผม

ในห้องมีกรรมการประมาณ 4–5 คน นั่งเรียงกันอยู่ด้านหน้า

คำถามส่วนใหญ่เป็นเรื่องชีวิตประจำวัน รายได้ รายจ่าย ทำไมถึงต้องการทุน และถ้าได้รับแล้วจะนำเงินไปใช้อย่างไร

ผมตอบไปตามจริง

เล่าเรื่องงานส่งหนังสือพิมพ์ที่ต้องขึ้นตึกจำนวนมากในแต่ละวัน ปกติประมาณ 300–500 ชั้น และช่วงที่งานมากอาจถึง 500–700 ชั้น

เมื่อผมพูดถึงจำนวนชั้น กรรมการท่านหนึ่งมีสีหน้าแปลกใจ ก่อนถามว่า

ผมตอบว่า

ผมนับ เพราะต้องรู้ว่าแต่ละวันงานจะใช้เวลามากแค่ไหน เพื่อวางแผนส่งหนังสือพิมพ์ให้เสร็จและไปโรงเรียนให้ทัน

ช่วงท้ายของการสัมภาษณ์ ผมบอกกรรมการว่า มีเอกสารอีกชุดหนึ่งที่เตรียมมาด้วย

เป็นกระดาษ A4 ประมาณ 4–5 แผ่น เย็บมุมธรรมดา

ไม่มีใครขอให้ผมเตรียมมา

มันคือ proposal งานวิจัยที่ผมเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่น สำหรับใช้สมัครเรียนต่อระดับปริญญาโท

ผมหยิบเอกสารขึ้นมา แล้วอธิบายสั้น ๆ ว่าผมสนใจศึกษาเรื่องอะไร ทำไมเรื่องนั้นจึงสำคัญ และตั้งใจจะนำ proposal นี้ไปใช้อย่างไรต่อ

กรรมการท่านหนึ่งมองเอกสาร แล้วถามผมเพียงว่า

ผมตอบว่า

หลังเดินออกจากห้องสัมภาษณ์ โจ ฮุ่ย หลินถามว่ากระดาษที่ผมถือเข้าไปคืออะไร

เมื่อรู้ว่าเป็น proposal สำหรับสมัครปริญญาโท เธอยิ้มแล้วพูดว่า

"ฉันว่าเธอน่าจะได้ทุนนี้นะ"

ผมไม่รู้ว่าเธอพูดเพื่อให้กำลังใจ หรือเพราะเห็นอะไรบางอย่างจากการสัมภาษณ์

แต่เย็นวันนั้น ผมยังไม่ได้รู้ผลอะไรทั้งนั้น